Het Speculum humanae salvationis, Spiegel der menschelijke behoudenisse is een geschrift dat in het begin van de veertiende eeuw in de kringen der Duitse mystici ontstond. Ieder hoofdstuk behandelt één episode uit de geschiedenis van de verlossing, verduidelijkt door drie voorafbeeldingen. Omdat er telkens drie prototypen nodig waren, zag de auteur zich genoodzaakt deze niet slechts aan het Oude Testament te ontlenen maar ook aan de parabels van Christus, aan de Handelingen der Apostelen, ja zelfs aan de profane geschiedenis.

Behalve Mozes en Elia, de typologieën uit de Armenbijbel, heeft de auteur een derde typologie toegevoegd, de spraakverwarring bij de bouw van de toren van Babel.

Links zien we de nederdaling van de H. Geest over Maria en de apostelen: spiritus sanctus datur et intelligentia omnium lingwarum de duif van de H. Geest bevindt zich boven het hoofd van Maria, die prominent op het voorplan wordt afgebeeld. Zij is de enige figuur die ingekleurd is.

Rechts de bouw van de toren van Babel: turris Babylonis. Vere facta est confusio omnium lingwarum.

De tekst rond het medaillon met de Christusfiguur is genomen uit Genesis 11: 7: Kom, laat ons afdalen en daar hun taal verwarren, zodat zij niet meer elkaars taal verstaan.

De typologie ligt in de omkering: De spraakverwarring als gevolg van de Toren van Babel wordt met Pinksteren veranderd in het talenwonder.

Op de volgende pagina zien we Mozes die de Tafelen der Wet ontvangt: lex data est Moysi in monte Synay

De typologie wordt gevonden in het getal vijftig. Vijftig dagen na de uittocht uit Egypte ontvangen de Israëlieten de wet. De tien geboden Gij zult niet... staan in rood aangegeven.

Het wonder van de olie die op bevel van de profeet Elisa bleef stromen - 2 Koningen 4: 1-7 – werd gezien als voorafbeelding van de volheid van de gaven van de Geest: omnia vasa puepercule vidue impleta sunt oleo