Gedachtenis van de H. Paulus, apostel
30 juni

Er is wellicht geen grootse figuur in de aposteltijden als de vroegere vervolger, de bekeerde farizeeër, de onvermoeibare Paulus. Vandaag vereren wij in de geest, buiten de stad Rome, op de weg naar de haven van Ostia, zijn martelaarsdood onder de vervolging van Nero. Sinds hij Kristus had gezien op de weg naar Damaskus en zich door hem had laten leiden naar de heidenen van het ganse Romeinse rijk, had hij ondervonden, hoe de wereld de kruisdwaasheid bekampte, maar ook hoe God velen riep om in het kruis redding te vinden. Op deze zijn ‘’geboortedag’’ vond hij zijn Heer, de verheerlijkte, en zag Hem zoals Hij is, bij de Vader, één met de Geest.

De apostel Paulus had na zijn bekering vele vervolgingen te verduren. […] Soms vindt men dat Paulus de mindere is van Petrus, soms dat hij zijn meerdere is en soms zijn gelijke. Maar in feite is Paulus zijn mindere in waardigheid, zijn meerdere in de prediking en zijn gelijke in heiligheid.

Stijn van der Linden noemt maar liefst zeventien patronaten waaronder leerbewerkers, tentenmakers, textielarbeiders, zadelmakers, wapensmeden en de katholieke pers.
Hij wordt aangeroepen bij kramp, oorziekten en paardenziekten; tegen paardenverwondingen en paardenziekten; voor vruchtbaarheid van de velden, tegen hagel en voor regen, tegen angst.

Paulus wordt voorgesteld als apostel (blootsvoets), met een zwaard ( hij werd onthoofd) en een boek (hij schreef verschillende brieven waarvan er vele in het Nieuwe Testament opgenomen zijn).

In ca 325 liet keizer Constantijn in Rome twee basilieken bouwen boven de graven van de apostelen Petrus en Paulus. De basiliek boven het graf van Paulus werd gebouwd buiten de muren van Rome: Sint-Paulus-buiten-de-Muren aan de via Ostiensis. De basiliek is te zien op de achtergrond van het bidprentje.

Op de achtergrond van de miniatuur in het Breviarum Grimani zien we een van de meest afgebeelde scènes uit het leven van Paulus, zijn bekering op de weg naar Damascus. (Meer daarover in de blog van 25 januari: Paulus bekering).

With St. Peter he consecrated Rome, our holy city, by his martyrdom, and poured into its Church all his doctrine with all his blood. He left fourteen Epistles, which have been a fountain-head of the Church's doctrine, the consolation and delight of her greatest Saints.

His interior life, so far as words can tell it, lies open before us in these divine writings, the life of one who has died forever to himself and risen again in Jesus Christ.
" In what, " says St. Chrysostom, "in what did this blessed one gain an advantage over the other apostles ? How comes it that he lives in all men's mouths throughout the world? Is it not through the virtue of his Epistles ? " Nor will his work cease while the race of man continues. Even now, like a most chivalrous knight, he stands in our midst, and takes captive every thought to the obedience of Christ.