In de Cappella Brancacci van de Santa Maria del Carmine (Onze Lieve Vrouw van de berg Karmel) in Florence, bevindt zich een frescocyclus over het leven van Petrus. Petrus was de patroonheilige van de opdrachtgever Piero di Piuvichese Brancacci, hoofd van een rijke familie van zijdehandelaren.

Van de oorspronkelijke zestien scènes zijn er nog twaalf overgebleven. Drie Florentijnse kunstenaars hebben aan deze frescocyclus meegewerkt: Masaccio, Masolino en Filippino Lippi. De eerste twee legden de basis, maar lieten de fresco’s rond 1427-1428 onvoltooid achter, waarna Filippino Lippi het geheel in 1484-1485 afwerkte.

Ik laat enkele scènes zien die Jacobus de Voragine vermeldt in zijn Legenda aurea.

Door de schaduw van zijn lichaam genas hij zieken [Hand 5,15]: en ze legden zelfs zieken op draagbedden of matrassen buiten op straat, in de hoop dat toch ten minste de schaduw van Petrus, wanneer hij voorbijkwam, op een van hen zou vallen.

[…] hij wekte Tanita weer tot leven [Hand 9, 33-34]

Hij vond een stater in de bek van een vis [Mt 17,27]

Het fresco is gebaseerd op een verhaal uit Mattheüs 17:24-27 waarin Jezus Petrus de opdracht geeft om een vis te vangen en een munt – een stater - uit de bek van het dier te halen om de inners van de tempelbelasting te betalen: betaal daarmee voor Mij en voor u.

Het fresco bestaat uit drie scènes. In de middelste lijken de discipelen onder leiding van Jezus ruzie te maken met de belastinginner. Links zien we Petrus bij het meer terwijl hij een munt uit de vis haalt. Ten slotte zien we rechts Petrus die de belastinginner betaalt.

[…] Daarop werd Petrus als vreemdeling tot de kruisdood veroordeeld. Paulus daarentegen was een Romeins burger [Hand 22, 25-29] en werd veroordeeld tot de dood door onthoofding.

[…] Toen Petrus zag dat de gelovigen zijn verheerlijking hadden gezien, dankte hij God, beval de gelovigen bij hem aan en gaf de geest. Toen namen twee broers, Marcellus en Apuleius, die leerlingen van Petrus waren, hem van het kruis af, balsemden hem met geurige kruiden en legden hem in het graf.

Dezelfde scène werd door Masaccio geschilderd op de predella van het zogenaamde Pisa altaarstuk in Berlijn.