Jezus heeft een Frans boerenmeisje uitverkozen om, spijts vele tegenstand, in de weinig liefderijke zeventiende eeuw de onvermoeide liefde van zijn hart, zijn trouw aan de zijnen, zijn eis van herstel mee te delen. Toen zij visitandine was geworden, heeft zij veel van de Heer vernomen. Moedig, onder de leiding en met de aanmoediging van de zeer wijze zalige jezuiet, Pater Claude de la Colombière, leefde zij zelf in totale overgave en toewijding aan het Hart van Jezus, en leerde dit ook aan haar novicen en medezusters. Eerst lang na haar dood (in 1690 overleed zij te Paray-le-Monial) is de Heilig Hartdevotie door de Kerk aanvaard.

Marguerite-Marie genas door een wonder van kinderverlamming en trad drieëntwintig jaar oud, ondanks verzet van haar ouders, als maagd in bij de orde van visitandinnen van Paray le Monial. Als groot vereerster van het Heilig Hart is dankzij haar de cultus van deze verering verspreid. Een van de eerste uitingen daarvan is de middels een openbare intekening gefinancierde bouw van de basiliek Sacré Coeur in Parijs. Ook kreeg het Heilig-Hartfeest vanaf 1856 een plaats binnen de liturgie.

Zij hield zoveel van Jezus, dat ze met een scherp aardappelschilmesje Zijn Allerheiligste Monogram in haar borsten kerfde. Toen de wond te snel genas brandde ze deze uit met een gewijde kaars. Uit liefde voor de Heer dronk Margaretha-Maria regelmatig afwaswater op. Het allerliefste slurpte ze braaksel en diarree van aan haar zorgen toevertrouwde patiënten. Terecht verklaarde onze Heilige Vader Johannes Paulus II nog niet zo lang geleden dat katholieke dametjes in spe er goed aan doen deze Heilige in al haar daden na te volgen. Want door navolging kun je zelf de staat van zaligheid verkrijgen.