De heilige maagd had van haar derde tot haar veertiende jaar met andere jonge meisjes in de tempel geleefd en de gelofte afgelegd dat zij haar kuisheid zou bewaren tenzij God anders beschikte.

In de tempel zou Maria zich hebben beziggehouden met het spinnen van de wol voor het nieuwe voorhangsel van de tempel.

Ze huiverde en ging naar binnen en zette de kruik neer. Daarop nam ze het purper, ging op haar stoel zitten en begon te spinnen.
En kijk, er stond een engel van de Heer voor haar die zei: 'Wees niet bang, Maria want je hebt genade gevonden bij de Heer van allen en je zult zwanger worden door zijn woord.'

Dat Maria de kostbaarste wol - scharlakenrood en purperkleurig - mag spinnen, heeft te maken met haar positie als voornaamste tempelmaagd.

De vergelijking ligt voor de hand: Zoals Maria door de priesters werd uitverkozen om de kostbare wol voor het voorhangsel te spinnen, zo is ze door God uitverkozen om het lichaam te bereiden waarin Christus zich zal hullen.

Een mooi voorbeeld uit de jaren dertig van de twaalfde eeuw in La Martorana (Santa Maria dell’Ammiraglio) in Palermo. De kerk is beroemd om haar verbluffende mozaïeken, die tot de oudste van Sicilië behoren en getuigen van de Byzantijnse stijl. Deze mozaïeken, met hun levendige kleuren en complexe details, stellen scènes uit het leven van Christus en de Maagd Maria voor, evenals portretten van koning Rogier II en George van Antiochië.

Een van de kostbare schatten van het Museum voor Byzantijnse kunst in Berlijn is een ivoren pyxis (doosje voor het bewaren van de geconsacreerde hosties), vervaardigd in het Oost-Romeinse Rijk aan het eind van de vijfde, begin zesde eeuw. <.p>

In de minder bekende Venetiaanse kerk San Giacomo dell’Orio bevindt zich een prachtig beeldje van Maria Annunciatia, Maria van de Verkondiging. Oorspronkelijk bevond het zich boven de ingang van de Santa Maria Mater Domini; het werd in 1972 overgebracht naar San Giacomo.

In de westerse voorstellingen wordt Maria meestal afgebeeld met een boek in plaats van een spintol. Soms verwijst een naaimandje of een mandje met wol nog onrechtstreeks naar deze bezigheid.

In de (naar mijn mening) ontroerende Annunciatie in de Scuola Grande di San Rocco in Venetië, heeft Titiaan de lezende Maria geknield voor een lezenaar afgebeeld. Aan haar voeten staat een naaimandje.