Om zijn strijd tegen de ketters gedood te Milaan in 1252.

Petrus, de nieuwe martelaar van de orde der predikers, een voortreffelijk voorvechter van het geloof, was afkomstig uit de stad Verona. [Want] de heilige Petrus had ongelovige en ketterse ouders, maar hij hield zich volkomen rein van hun dwaling.
[…] Toen de heilige Petrus zich in de jaren van zijn jeugd vol inzicht had afgewend van de bedrieglijkheden van de wereld, trad hij toe tot de orde van de predikers. Gesteund door een schare van deugden, met het geloof als gids, de hoop als helpster en de liefde als gezellin, werkte hij in deze orde bijna dertig jaar lang met zoveel overmacht en succes voor de verdediging van het geloof waarvoor hij een en al vuur was, dat hij, onverschrokken en geestdriftig een onafgebroken gevecht tegen de grimmige vijanden van het geloof voerend, ten slotte zijn lange strijd tot een gelukkig einde bracht door de overwinning van zijn martelaarschap.
[…] Toen hij van de stad Como, waar hij prior was van zijn daar gevestigde ordebroeders, onderweg was naar Milaan om er het onderzoek tegen de ketters uit te voeren dat hem door de Apostolische Stoel was toevertrouwd, gebeurde het dat een van de gelovigen van de ketters, door hen overgehaald en betaald, hem met moorddadige bedoelingen besprong.[…] Wreed treft hij zijn heilige hoofd en, nadat hij hem verschrikkelijke wonden heeft toegebracht en het zwaard is verzadigd van het bloed van de rechtvaardige, laat hij deze eerbiedwaardige heilige doodgeslagen achter op de plaats van zijn lijden. Maar terwijl de martelaar van de Heer nog stuiptrekte, greep de wrede beul zijn dolk en doorboorde zijn zijde. Op de dag van zijn marteldood verdiende hij in zekere zin de titel van belijder, martelaar, profeet en leraar.