Margaretha van Cascia / Heilige Rita
22 mei
Niet vermeld in mijn missaal

Rita da Cascia wilde maagd blijven, maar werd uitgehuwelijkt aan een alcoholist en bruut, Ferdinando Mancini, die haar eerst verafgoodde maar haar later vaak sloeg. Uiteindelijk overwon ze hem maar hij werd door anderen vermoord. Ze was bang dat haar kinderen de moord op hun vader zouden wreken, maar nadat haar gebed dat haar kroost liever zou sterven was verhoord, kon zij na meerdere afwijzingen van de kant van het klooster in 1407 toch intreden bij de augustinessen van Santa-Maria Magdalena in Cascia.

Hier leefde La abogada de imposibles (de beschermheilige van onmogelijke / hopeloze gevallen) veertig jaar op water en brood, ontving het wondteken van de kroon in haar voorhoofd als uiting van mystiek lijden en droeg geduldig het lot van een ernstige chronische ziekte. Zij overleed in 1457 en werd pas heilig verklaard in 1900.

Patrones van slagers, slachters en vleeswarenverkopers; voor hopeloze en onmogelijke zaken. Zij wordt aangeroepen door vrouwen met een ongelukkig huwelijk, door kinderloze vrouwen en bij onvruchtbaarheid.

Rita wordt afgebeeld als augustines, met gewond voorhoofd (stigma van de doornenkroon). Soms met een roos in de hand ( in haar tuin bloeide midden in de winter een roos); bijen op haar kleed (die zwierven rond haar wiegje en lieten honing in haar mond achter).

Zo ziet het witgeschilderde beeld van Rita in de parochiekerk van Wieze er tegenwoordig uit. Ik heb haar gekend, gekleed als augustines in zwarte pij en zwarte sluier, met rozen aan haar voeten, ongeveer zoals ze eruit ziet op dit beeldje uit de collectie van mijn tante Suzanne. Ook voor de hierbij afgebeelde bidprentjes heb ik een keuze gemaakt uit haar rijke collectie

Op 22 mei, de feestdag van Rita, was het (en is het nog steeds) kermis in mijn geboortedorp. Dat heeft te maken met het feit dat Rita de co-patroon is van de Sint-Salvatorkerk; de grote kermis wordt jaarlijks gevierd in het laatste weekend van september.

Rita van Cascia, patrones van hopeloze zaken, was de lievelingsheilige van mijn moeder – haar kerkboek, hier afgebeeld, heeft ze letterlijk kapot gelezen.

Het eerste deel, Levensschets der H. Rita van Cassia is onderverdeeld in tien hoofdstukken: Ouders en Kind; Het deugdzame Meisje; De lijdzame Echtgenoote; De heldhaftige Weduwe; Naar het Klooster; De heilige Kloosterzuster; Gestigmatiseerd; Pelgrimstocht; Laatste levensjaren - De wonderbare Roos; De wonderbare Vijgen - Dood der Heilige

Als kind heb ik het kerkboekje telkens opnieuw gelezen. (ik ben blij dat ik het als gedachtenis aan mijn moeder heb geërfd ). Ik was gefascineerd door het leven van Rita zoals het tot in de kleinste, vaak angstaanjagende details, beschreven werd. Wat mij vooral fascineerde was het tweede deel: Wonderen door de H. Rita bekomen .

Met name hoofdstuk 2: Wonderbare gebeurtenissen onlangs in het Vlaamsche Land geschied, heb ik met ingehouden adem, en tegelijkertijd met de nodige scepsis, gelezen. Degenen die door de tussenkomst van de H. Rita op wonderbaarlijke wijze werden genezen van onder andere doofheid, blindedarmontsteking, dubbel pleuris en otitis en zelfs van den kanker aan de maag, worden met naam en woonplaats genoemd. Al deze wonderen werden gemeld bij de Zeer Eerwaarde Paters Augustijnen te Gent.

Een van die wonderen had zich afgespeeld in Denderbelle, het buurdorp van Wieze. De in mijn ogen bizarre, onwaarschijnlijke gebeurtenis had plaatsgevonden een paar dagen voor mijn geboorte.

Ik citeer: Uit Denderbelle, 16 mei 1944: De echtgenooten M.-P. waren in grooten nood. Ze hadden recht op een aanzienlijke som gelds wegens ziekte van den man. Vele bevoegde personen werden erover aangesproken: niet te bekomen! De vrouw deed een noveen tot de H. Rita en daarna een tweede. Op den laatsten dag van deze noveen kocht ze nog een beeld van de H. Rita en plaatste het in haar huis. Den derden dag ontving haar man een brief, die hem aankondigde dat hij zijn geld zou trekken. (Deze brief was gepost op den dag dat de vrouw het beeld had gekocht.) een derde noveen was intusschen begonnen; en tijdens die dagen ontving de familie M._P. nog 1.000 fr. die ze sedert meer dan een jaar te goed had en waarnaar ze ook reeds meermalen gevraagd had. Zoo redde de H. Rita deze personen op vrij wonderbare wijze uit den nijpenden nood, waarin zij zich bevonden.

Alsof hij zelf twijfelt aan het waarheidsgehalte van deze wonderen voegt de schrijver er veelzeggend aan toe: Het Is geenszins onze bedoeling deze gebeurtenissen als echte mirakelen te doen doorgaan; maar het zijn toch zeker merkwaardige gebedsverhooringen, die gewis verdienen bekend gemaakt te worden.

26