Vierge des Pauvres
Het verhaal van Onze Lieve Vrouw van Banneux

Op zondag 15 januari 1933 zag het elfjarige meisje Mariëtte Beco in de tuin van haar ouderlijk huis in een schijnsel van licht een witte dame. Tijdens die eerste verschijning werd geen woord gesproken. In totaal zou de dame acht keer aan haar verschijnen.

Woensdag 18 januari: Steek uwe handen in het water. Deze bron is mij voorbehouden. Goede avond. Tot weerziens.

Donderdag 19 januari: Ik ben de Maagd der Armen. Deze bron is voorbehouden voor alle volken, om de zieken te verlichten. Ik zal voor u bidden. Tot weerziens.

Vrijdag 20 januari: Ik zou een kleine kapel verlangen.

Zaterdag 11 februari: Ik kom het lijden verzachten. Tot weerziens!

Woensdag 15 februari: Geloof in mij, Ik zal in u geloven. Bid veel. Tot weerziens.

Bij deze verschijning vertrouwde Maria het kind een geheim toe.

Maandag 20 februari: Mijn lief kind, bid veel. Tot weerziens!

Donderdag 2 maart: Ik ben de Moeder van de Verlosser, Moeder van God. Bid veel. Vaarwel!

Nog in 1933 werd op de plaats van de Verschijningen - de voortuin van het huis van de familie Beco - een kapel gebouwd. Vanaf 1948 werd er een basiliek gebouwd met meer dan duizend zitplaatsen. Voor de kerk is er een groot plein voor openluchtvieringen. In Banneux is er ook een bron die een geneeskrachtige werking heeft.

Op 22 augustus 1949 heeft Mgr. Kerkhofs, bisschop van Luik, de verschijningen in Banneux officieel erkend. Het dorpje in de Ardennen (25 km ten zuiden van Luik) was toen allang uitgegroeid tot een internationaal bedevaartsoord, dat elk jaar door meer dan een half miljoen pelgrims wordt bezocht.

Deze foto is genomen op 22 mei 1933, twee en een halve maand na de verschijningen in Banneux. Rechts staat mijn grootmoeder die met enkele dorpsgenoten de plek bezocht waar de werkzaamheden voor de bouw van de kapel begonnen waren. De foto is waarschijnlijk genomen door haar dochter, mijn tante Celina, die toen 17 jaar oud was.

Op de ansichtkaart ( Photo véritable staat op de achterkant) is goed te zien dat de kapel in de voortuin gebouwd was. De Kapel van de Verschijningen werd ingezegend in de zomer van 1933. Zoals uit onderstaand bidprentje blijkt, werden al heel snel Nederlandstalige vertalingen van de oorspronkelijk Franse versies gedrukt.

Een scapulier (Latijn scapulare) is een schouderkleed, door leden van religieuze orden op borst en rug over het habijt gedragen. Oorspronkelijk was dit om de pij te beschermen bij de handenarbeid, maar het werd weldra een karakteristiek onderdeel van de monnikenkledij.

Later werd dit scapulier in verkleinde vorm door leken onder de gewone kleren over borst en rug gedragen. Het wordt in dat geval gereduceerd tot twee vierkante lapjes, verbonden door schouderlinten, in de kleur van de orde met welke men zich verbonden voelt.

In 1910 gaf paus Pius X toestemming om de lapjes te vervangen door een scapuliermedaille. De medaille moet op een voorgeschreven wijze door een priester zijn gewijd.

Bij elk bezoek aan een bedevaartsoord werd een scapulier gekocht – als souvenir voor onszelf of als cadeautje voor de thuisblijvers. Dat resulteerde uiteindelijk in een zeer uitgebreide collectie, zoals te zien op de foto met de collectie van mijn tante Suzanne.

Afhankelijk van het onheil waartegen ze beschermd moesten worden kregen baby’s en kleine kinderen, een sluitspeld met een of meerdere scapulierkes opgespeld. Toen we ouder werden droegen we een kettinkje met een of meerdere medailles.

Van 15 januari tot 2 maart 1933 verscheen de Maagd Maria acht keer aan een 11-jarig meisje, Mariette Beco. Het bericht dat ze haar achterliet is nog steeds actueel.
Elk jaar komen honderdduizenden pelgrims, alleen of in groepen, vooral tijdens Triduüms van de zieken, om Onze Lieve Vrouw hun armoede, hun lijden, hun verdriet, hun zoeken toe te vertrouwen. Ze komen om te vertrouwen op de Moeder van de Verlosser en om hun vertrouwen en hun hoop uit te drukken in Hem die de Bron is van alle genade, Jezus Christus.

Zelfs vandaag, zoals ze deed voor Mariette, leidt de Maagd der Armen elke pelgrim uit Banneux op de weg van het bestaan. Ze nodigt hem uit om de handen te duwen in het water van de Bron, om het ware Leven uit Jezus te putten.
Welkom in Banneux!

Al heel snel na de verschijningen, om precies te zijn op 15 september 1934, werd er een Internationale unie van de Maagd der Armen opgericht: De leden vereenigen zich met de gebeden die iederen avond nabij de Kleine Kapel en nde Bron opgedragen worden voor de Armen, de Kranken en voor de Vrede onder de Natien.

Uit bijgaand bidprentje blijkt dat op 1 januari 1935 - nog geen twee jaar na de verschijningen - het ledenaantal 55.527 bedroeg. Het gebed dat de leden moesten bidden: Onze lieve Vrouw der Armen, Bron van genaden, heilig ons...Redt de Natien, verlicht de zieken, bid voor eenieder van ons, wij gelooven in U, geloof in ons, zegen ons, Moeder van den Zaligmaker en Moeder van God, wij danken U.

De hele gang van zaken doet me denken aan de verschijningen van Maria in Lourdes. Tussen 11 februari en 16 juli 1858, vier jaar na de instelling van het dogma van de Onbevlekte Ontvangenis, verscheen te Lourdes, aan het herderinnetje Bernadette Soubirous, een 'dame in het wit' met een rozenkrans in de hand, die zich – pas bij het zestiende visioen - aan Bernadette bekend maakte – in het dialect van de streek - met de woorden: Que soy era Immaculata Councepcion Ik ben de Onbevlekte Ontvangenis.

Vijfenzeventig jaar later in Banneux ziet Mariette Beco een witte dame die zich bekend maakt onder een andere naam: Ik ben de Maagd der Armen. Ook het aantal verschijningen verschilt: Achttien in Lourdes tegenover acht in Banneux.