Beda de Eerbiedwaardige
Belijder en kerkleraar

In het eiland van de Heiligen, Engeland, was Beda een vroom benediktijnermonnik, die door studie en gebed God heeft gezocht.

Geen levensbeschrijving. Wordt negen keer aangehaald: zoals Beda zegt, of zoals Beda opmerkt. In de levensbeschrijving van de heilige Joris is er sprake van het Kalendarium van Beda.

Beda de eerbiedwaardige bracht als weesjongen zijn jongensjaren door in de abdij van Wearmouth (onder St benedictus Biscop) en vanaf 682 in Jarrow (onder St Ceolfrid van Northumbria). Benedictijn, wetenschapper en vertaler die een groot deel van zijn leven sleet in de bibliotheek van Jarrow. Schrijver van hymnen, van Historia ecclesiastica gentis Anglorum, een geschiedenis van het Engelse volk, en van De munitione sanguinus (over de aderlating; ca. 720).

Paus Leo XIII riep hem in 1899 uit tot kerkleraar op grond van zijn bijbelstudies en geschiedkundig werk. Onder St Alfredus de Grote werd zijn Historia ecclesiastica in verkorte vorm in het Engels vertaald.

Afgebeeld als oude monnik; met boek en pen; schrijvend aan een lessenaar.
Hij komt meer voor in de literatuur dan in afbeeldingen.

Hij werd bijgezet in de kloosterkerk van Yarrow, maar halverwege de elfde eeuw verhuisden zijn relieken naar de kathedraal van Durham; daar bevinden ze zich nog steeds.

Reeds op het concilie te Aken in 836 werd hij aangeduid met de eretitel Venerabilis (De Vererenswaardige / De Eerbiedwaardige). Bonifatius († 754), de grote apostel van Duitsland, die zelf ook uit Engeland afkomstig was, noemde hem een licht voor de kerk, dat aangestoken was aan de bijbel. De leermeester van Karel de Grote, de heilige Alcuïnus († 804), had het over hem als over onze leermeester, de gezegende Beda.
20