Volgens mijn missaal wordt Ludgerus alleen vereerd in het bisdom Utrecht. Toen wij in 1986 in Hengelo kwamen wonen ‘kerkten’ wij in de Sint-Ludgeruskerk, gewijd aan een heilige waar ik nog nooit van gehoord had.

De ‘Apostel der Saksen’ werd omstreeks 740 geboren bij Utrecht en overleed in 809 in het door hem gestichte klooster Werden (Münster). Hij was oorspronkelijk benedictijner monnik en deed op verzoek van Karel de Grote veel missiewerk onder de Saksen en de Friezen. In 802 werd hij benoemd tot bisschop van Mimigardeford, een stad waarvan de naam later in Münster veranderd werd.

In Deventer herbouwde hij de door de Saksen verwoeste kerk van de heilige Lebuinus. Hij bestendigde de kerstening waar evangeliepredikers als Willibrord en Bonifatius mee begonnen waren, en wordt daarom wel ‘de voltooier’ genoemd. Een zeer passende naam voor de man, die als het ware het dak heeft gezet op de kerk, die door Willibrord en Bonifatius in Noord-Nederland is gebouwd. Hij legde nagenoeg de laatste hand aan de kerstening der Friezen… schrijft E. Bruna in het in 1968 in eigen beheer uitgebracht boekje.

Hij is patroon van Saksen, van de Duitse bisdommen Münster en Essen; van het Friese Balk (gemeente Gaasterlân-Sleat).

Hij wordt afgebeeld als bisschop (mijter, staf en tabberd); met kerk-model (stichter); twee ganzen (hij verjoeg door een wonder lastige wilde ganzen die alles kaalvraten).

In 864 schreef Altfridus, een volgeling van Ludgerus, zijn levensbeschrijving (hagiografie is een beter woord) Vita sancti Liudgeri. Rond 1100 verscheen in het klooster Werden Vita secunda sancti Liudgeri, een tweede levensbeschrijving, grotendeels schatplichtig aan de levensbeschrijving door Altfridus. Deze Vita is vooral beroemd geworden vanwege de 23 zeer bijzondere miniaturen. Ik laat folio 25 recto zien met uitleg van Job de Gelder. Het hele verhaal komt aan de orde in een afzonderlijke Blog

Toen Liudger wegens het verkondigen van de Blijde Boodschap in Friesland in een dorp met de naam Helwerd kwam, werd hem een blinde met de naam Bernlef voorgesteld, die Liudger smeekte om genade voor zijn blindheid, die hem al voor drie jaar overvallen was. Bernlef werd door zijn buren zeer geliefd, omdat hij een aangename man was, die het verstond om de daden en veldslagen der oude koningen mooi voor te dragen en zich daarbij begeleidde op de luit. Maar hij was al meer dan drie jaar zodanig door aanhoudende blindheid getroffen, dat nog niet het kleinste lichtpuntje overbleef. Toen Liudger hem met vrolijk gezicht aankeek, vroeg hij Bernlef, of hij bij hem boete(doening) wilde doen. Daarop ontving Liudger van Bernlef de belofte om boete te doen, en zo liet hij hem de volgende dag bij zich komen. De volgende dag, toen de man Gods uitreed, kwam de blinde Bernlef hem tegemoet. Terwijl de blinde Liudgers paard bij de teugel pakte, leidde de dienaar Gods hem van de mensenmassa vandaan en verkondigde Bernlef, die zijn zonden bekend had, boete. Tenslotte drukte Liudger hem het teken van het heilige Kruis op de ogen, hield hem zijn hand voor het gezicht en vroeg hem of hij iets zag. Bernlef antwoordde met grote vreugde dat hij Liudgers hand kon zien.