Paus Felix, een voorvader van sint Gregorius, liet in Rome ter ere van de heilige Cosmas en Damianus een voorname kerk bouwen. In deze kerk werkte in dienst van de heilige martelaren een man van wie één been al helemaal door kanker was aangetast. En zie, terwijl hij sliep, verschenen de heilige Cosmas en Damianus aan hun vereerder, voorzien van hun zalven en instrumenten.

Toen de man wakker werd, voelde hij dat hij geen pijn meer had. Hij legde zijn hand op zijn dijbeen en vond daar niet wat op een wond leek. Hij hield er een kaars bij. Toen hij aan zijn been geen enkel onheil bespeurde, vroeg hij zich af of hij misschien niet was die hij was, maar iemand anders. Toen drong tot hem door wat er aan de hand was. Hij sprong van vreugde zijn bed uit en vertelde aan iedereen wat hij in zijn droom had gezien en hoe hij was genezen. In allerijl stuurden ze iemand naar het graf van de moor en zij ontdekten dat het dijbeen van de moor was weggesneden en dat het dijbeen van die ander op de plaats daarvan in het graf was gelegd.

STS. Cosmas and Damian were brothers, and born in Arabia, but studied the sciences in Syria, and became eminent for their skill in physic. Being Christians, and full of that holy temper of charity in which the spirit of our divine religion consists, they practised their profession with great application and wonderful success, but never took any fee. They were loved and respected by the people on account of the good offices received from their charity, and for their zeal for the Christian faith, which they took every opportunity to propagate.

When the persecution of Diocletian began to rage, it was impossible for persons of so distinguished a character to lie concealed. They were therefore apprehended by the order of Lysias, Governor of Cilicia, and after various torments were bound hand and foot and thrown into the sea.

Bij mijn weten is deze gravure is de enige afbeelding waarop te zien is dat de broers in zee gegooid worden.