Heiligen

12 September
Guido van Anderlecht

Getijdenboek, Brugge, 1510-20
Perkament, Latijn, slotgebed in Frans, 140 x 100 mm
Syracuse University Library, Department of Special Collections [Ms 7]
Folio 206 recto (detail)

John Gilmary Shea, Little Pictorial Lives of the Saints, 1894
Papier, gravure
New York, Public Library
Pagina 476

Stijn
van der
Linden

Guido van Anderlecht
Ca 950 Brabant – 12 september 1012 Anderlecht
Feestdag 12 september

‘De arme man van Anderlecht’ was boer en koster van de Onze-Lieve- Vrouwekerk in Laken bij Brussel. Als hij bad, leidden engelen de door ossen getrokken ploeg in goede banen.
Was gedurende zeven jaar van zijn leven pelgrim en maakte tochten naar Rome en Jeruzalem. Werd daarna ziekenverzorger in Brussel. Stierf vergeten, mogelijk aan de pest, maar door wonderen bij zijn graf leefde de verering voor hem op. Een paard dat zijn graf vernielde viel dood neer. Ook staken de gelovigen zijn pelgrimsstaf in de grond die vervolgens wortel schoot. Pas in 1633 werd de boom gerooid.

Relieken verheven in 1112. Hij ligt begraven in de domkerk van Anderlecht. Op 12 september is er in Anderlecht een processie en paardenzegening.

Patronaten
&
Iconografie

Patroonheilige van Anderlecht; van boeren, klokkenluiders, knechten, koetsiers, kosters, pelgrims, taxichauffeurs (?), veehandelaren en voerlieden, van boerenpaarden en ander vee.

Aangeroepen tegen aambeien. Op bedevaart naar het graf van Guido kreeg men een stukje eikenhout van zijn wonderboom en mengde dat door het eten. Zijn hulp werd ook ingeroepen bij dysenterie, kinder- en paardenziekten en veepest.

Meestal afgebeeld als pelgrim met hoed, staf en fles. Op populaire afbeeldingen meestal als boer.

September 12
ST. GUY OF ANDERLECHT

As a child Guy had two loves, the Church and the poor. The love of prayer growing more and more, he left his poor home at Brussels to seek greater poverty and closer union with God. He arrived at Laeken, near Brussels, and there showed such devotion before Our Lady's shrine that the priest besought him to stay and serve the Church. Thenceforth his great joy was to be always in the church, sweeping the floor and ceiling, polishing the altars, and cleansing the sacred vessels. By day he still found time and means to befriend the poor, so that his almsgiving became famous in all those parts.

As he died, a light shone round him, and a voice was heard proclaiming his eternal reward.