De allerheiligste Rozenkrans van de Heilige Maagd Maria
7 Oktober

Maria van de Rozenkrans. Maria-Overwinning
Feestdag 7 oktober; gevierd door de dominicanen.

Ingesteld door de dominicaner paus St Pius V ter gedachtenis aan de overwinning op de Turkse vloot bij Lepanto op 7 oktober 1571 en in 1716 voorgeschreven voor de hele kerk, op verzoek van Karel VI na de overwinning op de Turken bij Petrovaradin ( 5 augustus 1716). De dominicanen vieren op deze dag het titelfeest van de Nederlandse kerkprovincie. Het rozenkransgebed werd vanaf de 15de eeuw door de dominicanen en later ook door de jezuïeten verspreid.

De overwinning van de Heilige Liga op de Ottomaanse troepen werd toegeschreven aan de hulp van de Heilige Maagd, omdat men op diezelfde dag een rozenkransprocessie hield op het Sint-Pietersplein te Rome.

Paus Pius V voegde ook een nieuwe titel van Maria toe aan de Litanie van Loreto. Voortaan werd Maria ook aangeroepen als 'Hulp der Christenen'.
In de 19de eeuw was het paus Leo XIII die de litanie verrijkte met de titel 'Koningin van de Heilige Rozenkrans'.
In 1969 gaf paus Paulus VI het feest zijn huidige naam: het feest van Onze-Lieve-Vrouw van de Heilige Rozenkrans.

J.W. van Heeswijk in Dietsche Warande en Belfort. Jaargang 1903: Toen in het begin der 13e eeuw de H. Dominicus in Zuid-Frankrijk de ketterij der Albigenzen bestreed, maar de gevolgen gering waren, nam hij zijn toevlucht tot de H. Maagd. De Moeder Gods verscheen haar trouwen dienaar, bemoedigde hem en overhandigde hem den Rozenkrans. Deze werd nu een machtig wapen in de handen van den heilige. Hij begon den Rozenkrans te preeken, leerde hoe dezen te bidden volgens de aanwijzingen zelf der Hemelkoningin, en de devotie verspreidde zich. De kracht van het gebed bleek spoedig. Maria had hem de bekeering der dwalenden beloofd en in werkelijkheid keerden steeds meerderen in den schoot der Kerk terug. Dominicus en zijn ordebroeders toonden hun dankbaarheid, verbreidden overal den Rozenkrans, en richtten broederschappen op, die door de Pausen met aflaten verrijkt werden.

In het Rijksmuseum te Amsterdam bevindt zich een prent uit het begin van de zeventiende eeuw met de legende van het visioen van Dominicus, waarin Maria hem een rozenkrans overhandigt. In de achtergrond preekt Dominicus voor een menigte. De prent heeft een Latijns opschrift en onderschrift en maakt deel uit van een prentserie voor Vita et miracula S.P. Dominici, een boek over het leven van de heilige Dominicus.

Ik heb de rozenkrans ontelbare keren gebeden. Ter gelegenheid van mijn plechtige communie kreeg ik van Wivina (de familie weet wie ik bedoel) een ‘paternoster’ cadeau die ze had meegebracht van een bedevaart naar Lourdes. Ik koester hem als een dierbare herinnering, maar ik gebruik hem niet meer om te bidden.

Oktober was de rozenkransmaand. Zoals ik in de inleiding al schreef ging ik in oktober met een buurmeisje elke avond al biddend en zingend met een grote groep mensen naar een kapelletje in de buurt waar we de rozenkrans baden.

Het was de gewoonte dat aan de vooravond van een uitvaart het rozenkransgebed gebeden werd. Dat gebeurde in de kerk door een vaste ‘voorbidster’ die de 150 weesgegroetjes (drie maal vijf groepen van tien, zogenaamde ‘tientjes’ ) in een onnavolgbaar tempo kon opdreunen. Het kerkvolk kreeg amper de tijd om te antwoorden met het tweede deel van het gebed.

De Vijf blijde, droeve en glorierijke geheimen (zie de vignetten in mijn Missaal) die bij het rozenkransgebed horen komen aan de orde in een andere blog.