Hierna verscheen de Heer in een droomgezicht aan een priester die bezig was op het hoogfeest van Pasen een maaltijd voor zichzelf klaar te maken, en Hij zei: ‘ Je bereidt voor jezelf een heerlijk maal en mijn dienaar daar vergaat van de honger.’ De priester stond meteen op. Met grote moeite vond hij Benedictus en zei: ‘Kom laten we gaan eten, want vandaag is het Pasen van de Heer. [Ex. 12,11]. Benedictus zei tegen hem: ‘Dat het Pasen is weet ik doordat ik u heb mogen ontmoeten.’ Omdat hij immers ver weg van de mensen woonde, wist hij niet dat het op die dag het hoogfeest van Pasen was. De priester antwoordde: ‘Het is vandaag werkelijk de dag van de Verrijzenis van de Heer. Nu te vasten past u niet; daarom ben ik juist naar u toegestuurd.’ En zo prezen zij God en namen de maaltijd.

Vroeger had hij eens een vrouw gezien, en deze stelde de boze geest hem voor zijn verbeelding. Hij wist de dienaar Gods zo zeer voor haar schoonheid te ontvlammen, dat in zijn borst een ware brand ontstond van begeerte, dermate , dat hij er bijna over dacht zijn lust te volgen en de eenzaamheid te verlaten. Op dat zelfde ogenblik schoot de genade van boven hem te hulp en hij kwam tot zichzelf. Zijn oog viel op de brandnetels en doornstruiken, die daar welig groeiden. Hij trok zijn kleed uit en wierp zich naakt in de scherpe dorens en de gloeiende brandnetels. Lange tijd wentelde hij zich er in rond en kwam er uit met niets dan wonden over zijn gehele lichaam; maar door de wonden van zijn huid had hij de wond van zijn geest uitgedreven, want hij veranderde de lust in pijn. Terecht strafte hij zich door van buiten te branden, en zo wat ongeoorloofd van binnen brandde te blussen. Hij overwon de zonde door van brand te veranderen. Vanaf dat ogenblik, zoals hij later zelf aan zijn leerlingen vertelde, was de bekoring van zingenot volkomen in hem onderdrukt, zodat hij er nooit de minste last meer van ondervond.