Aldegonda van Maubeuge
Ca 630 Henegouwen – 30 januari ca 700 Maubeuge

Haar vader Walbertus en moeder Bertilla van Henegouwen waren allebei heilig. Zij weigerde een huwelijk en werd eerst religieuze in het klooster van Mons onder haar zuster St Waltrudis. Vervolgens werd ze stichteres en eerste abdis van het klooster van Maubeuge aan de Sambre. Het kapelletje dat zij oprichtte aan de overzijde van de rivier, was de eerste kern van de stad Maubeuge. Hier ontstond haar geestelijke vriendschap met St Hubertus van Maroilles. Omdat ze tijdens haar leven visioenen had en wonderen verrichtte, werd ze al snel als een heilige vereerd. Haar nicht St Altrudis volgde haar op als abdis. Uit de vele legenden rondom haar leven blijkt de wijdverbreide verering van deze Merovingische heilige.

Patroonheilige van kinderen die moeilijk leren lopen. Aangeroepen tegen borstkanker (zij leed aan een vorm van kanker die haar rechter borst volkomen wegvrat), bij kinderziekten, tegen tetanus en zweren, tegen ‘den brand’ (een vlasziekte) en tegen een plotselinge dood.

Afgebeeld als non of abdis, duif boven haar hoofd die haar sluier vasthoudt; vaak begeleid door een engel die haar droog door het water leidt.

Sinds de 17e eeuw is de kerk van Mespelare (een dorp op ongeveer 5 km van mijn geboortedorp Wieze) een bedevaartsoord voor pelgrims die er genezing zoeken tegen kanker en zwerende gezwellen.

Op zondagmiddag 31 januari 1960, daags na de feestdag van de heilige Aldegonda, ging mijn grootmoeder met een groepje van negen (waaronder mijn oudere zus en ik, toen 15 jaar oud) lopend op bedevaart naar Mespelare. Het was een ijskoude dag en de tocht duurde iets langer dan een uur. Onderweg werd hardop de rozenkrans gebeden, en in de kerk die de pastoor speciaal voor ons opende, werden we gezegend mat de relikwie van de heilige Aldegonda. Nadat we kaarsen hadden aangestoken en geld in de offerblok hadden gedeponeerd, baden we hardop de Litanie ter ere van de heilige Aldegonda, Maagd. Grootmoeder las de aanroepingen, wij antwoordden met bid voor ons.

De reden van onze tocht was genezing afsmeken voor de dochter van mijn grootmoeder, mijn peettante Jeanne (vandaar mijn naam) die ondraaglijke pijnen leed als gevolg van uitgezaaide borstkanker. Bij thuiskomst gingen we bij haar langs, maar tot mijn grote teleurstelling waren de pijnen niet minder geworden, laat staan dat er een miraculeuze genezing had plaatsgevonden. Tegen beter weten in hadden wij daar allemaal op gehoopt. Mijn tante overleed op 29 maart van datzelfde jaar, zij was op 15 januari zesenveertig jaar oud geworden.

Als ik al in de kracht van bedevaarten en relieken geloofd had, dan ben ik toen dat (wankele) geloof voorgoed kwijtgeraakt.