De levensbeschrijving van Gregorius - Vita s. Gregorii Magni van de hand van de Romeinse auteur Johannes Diaconus († 880), in het midden van de twaalfde eeuw vervaardigd in de Abdij van Sint-Amands, begint met een volbladminiatuur.

Bovenaan zetelt Gregorius tussen zijn ouders Gordianus en Silvia.

In het onderste register zien we het slot van het verhaal van de schipbreukeling aan wie Gregorius twaalf muntstukken en de zilveren beker van zijn moeder had gegeven.

Op een keer, toen hij zat te schrijven in een van de kloosters waarover hij abt was, verscheen hem een engel van de heer in de gedaante van een schipbreukeling en smeekte hem onder tranen zich over hem te ontfermen. Nadat Gregorius hem zes zilverlingen had laten geven, ging de man weg, maar hij kwam dezelfde dag terug en beweerde dat hij veel had verloren en maar weinig gekregen. Hij kreeg van Gregorius weer evenveel zilverlingen, maar kwam twee dagen later nogmaals terug en eiste met brutaal geschreeuw een aalmoes. Toen Gregorius van de beheerder van zijn klooster hoorde dat er niets meer in huis was om weg te geven behalve de zilveren schotel waarin zijn moeder altijd groenten liet brengen, gaf hij dadelijk opdracht die te geven. De man nam de schotel met beide handen aan en ging blij weg. Maar hij was een engel van de Heer, zoals hij zich later aan hem openbaarde.

Toen Gregorius later twaalf arme pelgrims uitnodigde voor een maaltijd, voegde zich bij hen een dertiende: de pelgrim die gekleed was als een engel. Hij onthulde aan zijn weldoener dat hij Sint-Pieter zou opvolgen, wat inderdaad werd bewaarheid.

Door de keuze van dit onderwerp legt de miniaturist de nadruk op de caritas van Gregorius. Ook de vier hoekmedaillons met de personificaties van de kardinale deugden Wijsheid, Gematigdheid, Sterkte en Rechtvaardigheid beklemtonen dit gegeven.